Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Alaska is een eiland voor vrijbuiters

Alaska is een eiland voor vrijbuiters

Gepost in Dagboek op 05-07-2016 Reacties Sharing is caring
Na 19 marathons draaien we de parking van Walmart in Fairbanks op. Het staat er tjokvol met campers in alle kleuren en formaten. Allemaal op zoek naar het eeuwige daglicht in het hoge noorden van Amerika. We parkeren ons op onze vertrouwde plek, uit het zicht van de andere campers en met een optimaal wifi-signaal. De zon staat hoog. Het asfalt dampt door de hitte terwijl we uitpuffen in de schaduw onder een boom. Er stopt een rode pickup jeep. Een goedlachse man, John genaamd, is wildenthousiast over Via PanAm en wil ons trakteren op verse zalm uit Alaska. Zo’n aanbod kunnen we niet weigeren.
Next photo
Previous photo

Enkele uren later staat hij opnieuw aan onze campers met vers bereidde zalm, lichtgerookt badend in een sojasausje en op smaak gebracht met een toets van honing. Het lijkt lang geleden dat we nog zo lekker hebben gegeten. We schrapen één voor één onze borden schoon met een stukje brood. Er mag geen zalm met bijhorende jus verloren gaan. Dat zou zonde zijn na het hongerdieet op de Dalton Highway.

De eerstvolgende marathons worden lastige marathons. We moeten de Richardson Highway overbruggen om de Alaska Highway richting Canada te bereiken. Deze snelweg is een drukke verkeersader en je bent er nauwelijks beschut van voorbijrazend verkeer. Het feit dat Weking stilaan meer last krijgt van stramme spieren nu we de 1000 kilometer naderen doet er niet veel goeds aan. Maar we hebben geen keuze. We moeten doorbijten.

Het is harken tot in North Pole. Onder een broeiende zon strompelen we richting onze campers die halverwege op ons staan te wachten. “Precies de kerstman”, zeg ik lachend terwijl ik wijs naar An en de man waarmee ze een praatje slaat. “Hohoho, welkom in North Pole”, roept de man met lange witte baard ons toe als we naderen. “Ik ben Santa Claus en heet je welkom in mijn thuisstad, North Pole.” “Het is de echte”, schatert Liesbeth. “Het staat op zijn identiteitskaart.” Het kort intermezzo kan ons nauwelijks opkikkeren. Er liggen nog 21 zware kilometers voor ons. De warmte weegt door. Spieren stijven op. We moeten vaker stoppen om terug op adem te komen, te eten, te drinken en met frisse moed opnieuw de baan op te kunnen.

Salomonseilanden in Alaska

Onder een boom vlakbij de Salcha Farmers Market zoeken we even verkoeling. Er stopt een oude pickup. De bestuurder spreekt ons aan. Gesprekjes met passanten beginnen doorgaans op dezelfde manier. Waar komen jullie vandaan? Naar waar loop je? Hoe betaal je dat? Tom, de man achter het stuur van de oude pickup, is anders. Hij vraagt onmiddellijk waarom we het doen. We vertellen hem over To Walk Again en onze betrokkenheid, maar ook over hoe we uit de mallemolen van het leven proberen te stappen. “Ken jij de scene uit Modern Times waarin Charlie Chaplin vast komt te zitten tussen de tandwielen van een immense machine”, vraag ik. Tom knikt. “Dat willen we nu net niet. We willen hier en nu leven en niet verzuipen in die surrealistische wereld die we helaas zelf gecreëerd hebben.”

Er was meteen een klik, Tom nodigde ons bij hem thuis uit. We moesten zijn vrouw Maggie ontmoeten die hij leerde kennen tijdens liefdadigheidsproject op de Salomonseilanden, hij zou zijn duurzaam landbouwproject tonen en hij stond erop ons spaghetti te koken zodat we de volgende dag met volle moed terug de baan op konden. “Wees voorzichtig en veel moed, brothers en sisters”, zegt Maggie terwijl ze ons stevig tegen zich aandrukt na het ontbijt ’s anderendaags. “Zo gaat dat in de Pacific”, verduidelijkt Tom. “De knuffels zijn er warm en oprecht.”

Canada loert om de hoek

Eenmaal Delta Junction gepasseerd verlaten we eindelijk de Richardson Highway en draaien de Alaska Highway richting Tok op. De rust keert weer. We moeten ons niet langer druk maken over het verkeer dat zo nu en dan rakelings voorbij scheert. De land yachts zijn heer en meester van de weg nu Canada om de hoek loert. Eindeloos lange campers vergelijkbaar met een lijnbus voorzien van enkele airco’s op het dak, een joekel van een satellietschotel, veelal een irritante waakhond op handtasformaat en een kleine SUV die er achteraan bungelt. De eigenaars van land yachts herken je aan een stel melkwitte benen, tennisschoenen die je terugschieten naar de tijd van McEnroe en een gezegende pensioenleeftijd. De meesten zijn fulltimers. Ze hebben hun huis verkocht en schuimen continu heel het land af. In de winter vertoeven ze in het zuiden, in de zomer stomen ze dan weer door naar het noorden. Toegegeven, onze definitie is misschien ietwat kort door de bocht. Eigenaars van land yachts zijn best aardig als je met ze praat. Ze zijn vol bewondering over ons project, de campers waarin we leven en de durf die we hebben om nog maar de grens met Mexico over te steken.

Veganisme in Alaska

Op een sukkeldrafje slenteren we Tok binnen. Voor velen de toegangspoort tot Denali National Park, voor ons de plek voor een rustdag. We stoppen bij de Alaska Stove Campground, een kleine kampeerplek aan de stadsrand. We mogen hier gratis overnachten nadat we ergens tussen Delta Junction en Tok Chris, de eigenaar, een halve gallon water gaven toen hij langs de kant in panne stond met zijn jeep. Op het eerste zicht een bizar figuur. In alle opzichten anders dan de doorsnee Alaskaan. We zijn benieuwd naar zijn verhaal.

In een bouwvallig atelier werkt hij aan immense kachels gemonteerd op trailers. “Het zijn afvalkachels”, vertelt hij terwijl hij ons binnenroept. “Omwille van de permafrost kan afval niet in de grond en bouwen wij grote kachels waarin onder hoge temperatuur afval wordt verbrand. Ik zet de business van mijn broer verder en heb zijn systeem verbeterd.” De kachels zijn meesterwerkjes. Stuk voor stuk het resultaat van vakmanschap en een engelengeduld. Geen metertjes, knopjes of overbodige elektrische bedrading die na een tijdje de geest zouden geven. Gewoon simpel boerenverstand. De man woont reeds 40 jaar in Alaska. Ooit heeft hij om god welke reden het warme Los Angeles verruilt voor het harde noorden. Maar hij heeft het hier naar zijn zin. Hij vertelt over het leven als een echte filosoof, over hoe hij overtuigd veganist werd en waarom Trump of Clinton geen goede optie zijn voor zijn land. “Jij bent de eerste Amerikaan met een Europees denkbeeld die we ontmoeten”, besluiten we.

Veel tijd om stil te staan hebben we niet. We moeten terug aan de bak op een kronkelende Alaska Highway die ons stilaan door de Yukon richting de grensovergang stuurt. De weg is een spectaculaire rollercoaster dwars door eindeloze naaldwouden met verborgen meertjes die enkel bereikbaar zijn via een wirwar van wandelpaden die haast onzichtbaar zijn. We hebben ondertussen de kaap van de 1000 kilometer overbrugd. Als we terugblikken op die eerste 1000 besluiten we unaniem dat ze zwaar waren. De Spartaanse omstandigheden op de Dalton Highway, de koude die aan je lichaam vreet en de hitte die je uitwringt als een schotelvot. Geen compromissen. Dit is Alaska, een eiland voor vrijbuiters. Hate it or love it.

Morgen lopen we Canada binnen, hebben we een rustdag na 31 marathons en snijden we een nieuw hoofdstuk aan.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)