Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Donkere wolken boven de Yukon

Donkere wolken boven de Yukon

Gepost in Dagboek op 03-08-2016 Reacties Sharing is caring
We parkeren onze campers aan het bezoekerscentrum van Kluane National Park. Geen overnight camping staat er op bordjes rondom de parking die zo goed als verlaten is. We negeren het verbod, we zijn uitgeteld en willen niet op zoek naar een andere slaapplaats. Het was een zware dag, donkere wolken pakken zich samen boven de Yukon. Er is onheil op komst.
Next photo
Previous photo

42 kilometer lang hebben we ons afgevraagd wat we hier in godsnaam doen. Weking loopt al dagen op zijn tandvlees. Bij elke stap begint zijn lichaam meer en meer te protesteren. Het kan de vele kilometers niet langer torsen. Misschien hebben we na 2.000 kilometer de fysieke grens dan echt bereikt en is twee jaar lang elke week 6 dagen op rij een marathon lopen onmenselijk? Of heeft de Dalton Highway hem uiteindelijk toch klein gekregen? We vragen ons af waar het mis is kunnen gaan.

Toegegeven, we hadden alles behalve een degelijke voorbereiding. In januari moesten we nog volop sponsors zoeken, een tweede camper bouwen en door een papierberg worstelen om überhaupt aan ons startpunt te geraken. Tijd om te trainen was er niet buiten wekelijks enkele kilometers in het natuurgebied om de hoek. We wisten dat er momenten zouden komen dat we belangrijke beslissingen moeten nemen, vandaag is er zo een.

Een grizzly en haar twee jongen passeren in de verte. Ze merken ons niet op terwijl we ze nauwgezet met een verrekijker volgen. We waren bijna vergeten hoe mooi het hier is. “Ik heb het even gehad”, zegt Weking terwijl hij inzoomt op het immense beest en de twee kleintjes die er al vechtend achteraan huppelen. “Vanaf vandaag gaan we om de beurt lopen anders wordt Ushuaia bereiken een onmogelijke opdracht. Mijn lichaam kraakt en piept. Ik zou nog kunnen doorgaan, maar het risico is te groot.” We overlopen met vier nog een laatste keer alle opties, twee lopers inzetten lijkt de beste oplossing.

En zo geschiedde. Ik snoer mijn loopschoenen voor mijn eerste officiële marathon stevig vast. Het belooft pittig te worden. Een heuvelachtig parcours langsheen het Kluane meer ligt op me te wachten. De zon staat hoog en knalt onverbiddelijk op mijn kop. Weking zet zich in de volgwagen die achter me aantuft. Hij is opgelucht. We hebben vandaag een belangrijke beslissing genomen. De eerste van zovele.

Meelopers en -eters

Terwijl land yachts en te groot uitgevallen caravans tegen ongeziene snelheden voorbij scheuren ontmoeten we heel wat collega-avonturiers op onze route. De ene al wat gekker dan de andere, één voor één op zoek naar alles of niets. Ze komen vanuit elke windrichting, meestal zitten ze op een fiets of moto en reizen ze alleen. Hun stalen ros bepakt met het absolute minimum. We maken kennis met Bart, een Nederlander uit Enschede. Hij is nog maar net vertrokken en volgt ongeveer hetzelfde traject als het onze. De kerel heeft al heel wat kilometers op de teller. Hij fietste de Zijderoute, dwars door Amerika en nu pikt hij even aan bij ons.

In Whitehorse lopen we Yuta, een Japanse ultraloper die recent naar Canada emigreerde, tegen het lijf. Hij is gefascineerd door de bergen, traillopen en heel het circus dat er aan te pas komt. Hij is de allereerste meeloper die een volledige marathon aanpikt. De kleine Japanner blijkt een taaie te zijn. Hij liep eerder de Tor Des Géants, een extreem zware ultratrail van 330 kilometer doorheen de Dolomieten, en traint momenteel om een vriend zo goed mogelijk naar de finish te brengen tijdens een 100 mijler in British-Columbia volgende maand.

En dan is er nog Guillermo, een Argentijn uit Buenos Aires, die op een avond langs de Alaska Highway kwam aanwaaien. Hem gaan we niet snel vergeten. Bart had hem over ons verteld, de campers omschreven en gezegd dat hij zeker even moest halt houden mocht hij ons zien. “Ik ben aan de laatste 2000 kilometer van mijn tocht bezig”, vertelt hij terwijl hij zijn maté-tasje uit één van zijn fietszakken vist. “Ik ben bijna 4 jaar onderweg, Deadhorse is mijn eindpunt. Normaal zou ik het in twee jaar gedaan hebben, maar ben her en der iets te lang blijven plakken.” Geamuseerd vertelt hij over zijn pindakaasverslaving, mantra’s tijdens het fietsen en liefde voor ultralopen terwijl de maté een zoveelste rondje maakt. Binnenkort wil hij de Spartathlon in Griekenland lopen en na 24§ kilometer de voeten van Phidippides kussen. Iets waarvan ik al jaren heimelijk droom. Misschien moet ik daar nu maar eens echt werk van maken.

En zo maken we kennis met nog zoveel andere meelopers en -eters. De Kiwi’s, Rik Spieren Voor Spieren, Ingo uit Oost-Duitsland, Ohio Brad, Ville en Kristen en Swiss Marco. Bij het afscheid wisselen we gegevens uit, maken we vage plannen en gaan ieder onze eigen weg. Misschien zien we elkaar weer, misschien ook niet.

Net voor Watson Lake verlaten we eindelijk de Alaska Highway en draaien we de Cassier Highway op, een spectaculair stuk weg van om en beide 800 kilometer richting Terrace. Het belooft pittig te worden.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)