Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Dwars door het Mexicaanse stof richting 2017

Dwars door het Mexicaanse stof richting 2017

Gepost in Dagboek op 25-12-2016 Reacties Sharing is caring
Vlak voor de Mexicaanse grens nemen we de laatste afslag van de autosnelweg. Vooraleer we oversteken naar Mexico slapen we nog één nacht in de VS, een allerlaatste keer op een willekeurig parkeerterrein. Deze keer is het een immens winkelcomplex in San Diego waar half Mexico komt kerstshoppen. Dagelijks sjouwen ze van hieruit valiezen vol merkkledij de grens over. Morgen zijn wij aan de beurt, we ademen nog één keer een flinke portie Amerikaanse lucht in en maken ons klaar voor het stof van de Mexicaanse woestijn in Baja California.
Next photo
Previous photo

De laatste weken in de Verenigde Staten waren zwaar. Sinds mijn val in Olympic national park in Seattle liep ik met een sluimerende killer rond die vlak voor San Francisco genadeloos toesloeg. Na de oversteek van de Golden Gate Bridge kon ik nog nauwelijks op mijn benen staan, een aantal weken later hebben we in San Clemente een fysio te pakken die mijn rug onder handen wil nemen. “Lumbago”, besluit ze. “Momenteel heeft je lichaam nog een kwart van de mobiliteit dat het zou moeten hebben. Jouw rug beperkt de werking van je spieren, daarom voelt alles zo stroef aan.” Met enkele martelbewegingen rekt ze mijn rug op zoek naar pijnpunten.

“Geef jij aan op een schaal van 1 tot 10 hoe pijnlijk het is”, vraagt de fysio. Eerlijk gezegd weet ik niet meer wanneer iets echt pijn doet, noch of de pijn zeurend of stekend is. Weking en ik hebben constant pijn. De ene dag valt die pijn al wat beter mee dan de andere maar ze is altijd wel ergens aanwezig. Het wordt steeds moeilijker om dagelijks na al die kilometers niet als een stijve hark je marathons uit te lopen. Onze spieren zijn soms zo verzuurd en stram dat ze bij elke misstap kunnen knappen. Liesbeth en An doen er alles aan om ze soepel te houden met massages. Hopelijk heeft de warme woestijn een extra helend effect op ons gestel.

Via Tijuana lopen we richting de kust, we zijn in een totaal andere wereld beland. Stoffige wegen leiden ons de woestijn van Baja California in waar we steeds haasje-over spelen met fietsers die we onderweg ontmoet hebben. We lopen tussen uit het woestijnzand opgetrokken heuvelruggen bezaaid met cactussen - onze route kabbelt er dwars doorheen. Het lijkt wel het decor van een western met op elke heuvel Clint Eastwood en zijn Mexicaanse handlanger op de uitkijk. Klaar om een duel aan te gaan. Enkel de bezwerende soundtrack van Ennio Morricone ontbreekt nog.

De enige duels die wij aangaan zijn duels met straathonden en laagvliegers van het asfalt. Eerstgenoemden schakelen we meestal met één welgemikte kei uit, maar de Mexicaanse automobilisten zijn buiten categorie. Meestal scheren ze op enkele centimeters voorbij en salueren ze met een grote glimlach alsof er niets aan de hand is. We lopen steeds in de tegenovergestelde richting van het verkeer. Zo hebben we een goed zicht op het aanstormende gevaar.

Voor vrachtwagens zetten we sowieso een stapje opzij, met de andere weggebruikers durven we wel eens een rechtstreeks duel aan te gaan. Tot het moment er weer enkelen van achter onze rug tegen een rotvaart voorbij rijden om een tuffend krot te passeren en ons net niet raken. Hun inhaalmanoeuvre zet ons altijd opnieuw met twee voetjes terug op de grond. Tot en met de finish in Ushuaia zullen we de zwakke weggebruiker blijven en dat mogen we niet vergeten.

Met de wind mee

In Mexico is het leven opnieuw eenvoudig. Geen overaanbod aan wifi, geen Starbucks op elke hoek van de straat en geen prijzige campings waar je moet smeken voor een gratis nachtje. Elke avond trekken we enkele kilometers de woestijn in op zoek naar een idyllisch plekje. We staan op kliffen met kolkende zeeën onder ons, in wijdse cactusvelden of onbeschermd op open vlaktes waar de wind langsheen onze campers jaagt. We worden terug onderworpen aan de wetten van de natuur.

De rust en het isolement die we in de wildernis van Alaska en Canada vonden dwarrelt terug als een fris gewassen deken over ons. We waren haast vergeten hoe het voelt om bijna alleen op deze aardkloot te zijn. Enkel een nieuwsgierige coyote kijkt mee terwijl ik met de wind probeer mee te pissen. Hopelijk pis ik deze keer niet op mijn broek.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)