Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Een kronkelend niemendalletje naar het zuiden

Een kronkelend niemendalletje naar het zuiden

Gepost in Dagboek op 10-07-2017 Reacties Sharing is caring
Colombië is levensbedreigend. Niet omwille van een vergeten erfgenaam van Escobar, maar wel om haar wegen. Het kronkelende niemendalletje van Medellin richting Cali waarop we moeten lopen is levensgevaarlijk. De weg is niet breder dan een gemiddelde Dorpsstraat en moet al het verkeer slikken. We lopen op een strookje van nauwelijks 30 centimeter terwijl vrachtwagens rakelings voorbij scheuren. Schouder aan schouder gaan we de berg op zoals Armstrong en Ullrich op de Tourmalet tijdens de Tour de France van 2003. Wij en danseuse, zij op pure paardenkracht.
Next photo
Previous photo

Na drie weken rust en uitgebreide medische testen in Medellin nemen we een moeizame start. De spieren zijn stram. Het hoofd is duf. Het is meteen bergop. Vanaf nu rolt er nauwelijks nog een meter vlak parcours onder onze voeten. We kronkelen bergopwaarts dwars door onherbergzaam gebied op zoek naar goed verborgen dorpjes. Een verzameling gekleurde Lego-blokjes strategisch opeengestapeld op een bergflank duikt op vanuit het niets. Het leven is opnieuw simpel. We surfen opnieuw van plaza naar plaza. “Je zou beter vlakbij het politiekantoor parkeren voor de nacht”, waarschuwen twee guitige tienermeisjes ons. “Het is hier gevaarlijk. Hier worden nog veel mensen ontvoerd en doodgeschoten.” Ze huppelen vrolijk verder over de plaza. “Eindelijk”, kijken Weking en ik elkaar aan. “Terug waar we thuishoren.”

Colombië wordt niet meteen omschreven als het meest veilige land bij uitstek. Het vredesproces met de FARC verloopt moeizaam. De coca-productie swingt nog steeds de pan uit en Colombianen zijn allerminst optimistisch over de onderhandeling met de rebellen. Ze worden nog steeds gevreesd. “Parkeer je camper onder de lantaarnpaal zodat je duidelijk zichtbaar bent”, adviseert een bezorgde Colombiaanse. “Niet te dicht bij de bergen want ’s nachts komen de guerilla’s uit de jungle je overvallen.” We kunnen het nauwelijks geloven, maar ze meent wat ze zegt. De schrik zit er nog goed in. Om elke hoek schuilt een guerilla. Maar ook hier gaat het leven gewoon door. Elke avond dansen de vrouwen en enkele dappere mannen de angst uit hun lijf tijdens de Zumba-les terwijl de rest van het dorp toekijkt vanop de zijlijn. Ze zijn uitbundig en vrolijk terwijl ze heupwiegen op knoertharde cumbia. Niets wijst erop dat hun leven gedomineerd wordt door coca en wapens.

Een levensgevaarlijk circus

We lopen verder zuidwaarts. Vanuit Cali richting Popayan verder door naar Pasto om uiteindelijk in Ipiales de grens met Ecuador over te steken. De geur van verbrande koppeling prikkelt onze neus terwijl we langzaam bergop lopen. We lopen naast een lange rij vrachtwagens en personenwagens die kreunend omhoog rijden. Wielrenners klimmen behendig mee en laveren tussen het verkeer. De vrachtwagen op kop van de sliert kan zijn snelheid niet aanhouden. Het is te steil. Uit zijn slipstream duikt het achtervolgende verkeer als kamikazes het onbekende in. Ze scheuren als gekken voorbij zonder te weten wat er vanuit de tegenovergestelde rijrichting komt op zoek naar een nieuwe slipstream. Het is een levensgevaarlijk circus, maar iedereen blijft er opvallend cool onder.

Ondertussen volgt de ene ansichtkaart de andere op. Colombië is prachtig, haar bergen zijn immens. Hier lopen is hard werken, maar het loont. Weilanden schurken als een lappendeken aan tegen de agressieve rotswanden die uitdoven in zachte bergtoppen waarop één langgerekte wolkensluier rust. Met half dichtgeknepen ogen zie je Frodo en zijn Hobbit-vrienden over de bergkammen rennen. Het zou een decor van Lord Of The Rings kunnen zijn. Na het snikhete Centraal-Amerika is het een verademing om terug op hoogte te lopen. De temperatuur zakt naar een aanvaardbaar niveau. Eindelijk hebben we terug een goede nachtrust.

Het brandend vuur

We zijn op een steenworp van Ecuador. Het is een zoveelste kleine overwinning in onze lange tocht. Een sprankeltje hoop. We zijn opnieuw ietwat dichter bij ons doel, Ushuaia. Maar onze tocht langsheen de Pan-American Highway is nog lang en hard. Dat besef sluipt van tijd tot tijd als stille moordenaar in ons hoofd. Zijn we fysiek in staat om nog een jaar continu te lopen? Zijn we mentaal opgewassen tegen de diepe dalen die we moeten trotseren? Is de lijm tussen ons gevieren sterk genoeg? De muizenissen vreten gaten in ons vertrouwen. Gaten in de goesting om er elke dag opnieuw tegen aan te gaan. We mogen de passie onderweg niet verliezen. We mogen elkaar niet verliezen. Het vuur moet blijven branden. Tot het einde van de wereld en er voorbij.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)