Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.

Gewikt en gewogen op de Dalton Highway

Gepost in Dagboek op 22-06-2016 Reacties Sharing is caring
We rijden stapvoets Deadhorse binnen, het meest noordelijke punt van Amerika grenzend aan het olieveld van Prudhoe Bay. Versuft kijken we om ons heen. De laaghangende mist, het dreigend gehum van oliepompen en een eindeloos buizensysteem tot in Anchorage doen ons denken aan een Mad Max filmscène. We zijn in een wereld gedropt die duidelijk niet de onze is. We stoppen aan het Prudhoe Bay Hotel en proberen nog wat eten te scoren vooraleer we doodop in onze campers kruipen.
Next photo
Previous photo

Deadhorse wordt de startplaats van onze eerste marathon. Waar de Dalton Highway ophoudt, begint onze tocht. De 667 kilometer lange weg is brutaal. Het is een langgerekte zandweg bezaaid met stenen, putten en af en toe een lekker lopend stuk betonweg. Vlak ernaast loopt de Trans Alaska Pipeline, een buizensysteem dat olie vanuit Prudhoe Bay tot in Anchorage pompt. De weg snijdt het Arctic National Park mooi in twee. Het park wordt bewoond door onder andere grizzlies, kariboes, muskusossen en een suïcidale kruising tussen eekhoorns en stokstaartjes die telkens de weg oversteken als er een voertuig passeert.

De eerste juni om 7u ’s ochtends. Het is eindelijk zover. Er staat een snijdende wind en het is ijskoud. We schieten snel enkele beelden voor het VTM Nieuws en trappen Via PanAm officieel op gang. Weking begint aan zijn eerste marathon. An en ik spurten naar het hotel om onze korte reportage naar België door te sturen terwijl Liesbeth met de volgwagen achter de loper aan gaat. Eindelijk zijn we vertrokken.

De eerste marathon van 590 stuks is hard. De eindeloos rechte weg is amper beloopbaar. Krachtige windstoten brengen Weking van tijd tot tijd uit evenwicht. Hij worstelt zich naar de finish. We hebben duidelijk nog geen strategie. Hoe delen we al die marathons in? Wanneer eten we? Hoe laat vertrekken we elke ochtend? Welke gemiddelde snelheid nemen we aan? Allemaal vragen waarop we momenteel nog geen antwoord hebben. De Dalton Highway overleven is het enige wat telt nu.

Iets van ijskelders en slakken

Na enkele dagen lopen duikt de Brooks bergketen voor ons op. De Atigun bergpas is niet meer zo veraf. Hier hebben we naartoe geleefd. Over gespeculeerd. Gedroomd. Gevreesd. Het heeft de vorige nacht stevig gesneeuwd. Gisteren was alles nog groen, nu ligt er een wit sneeuwtapijt dat onder striemende windsalvo’s verder aandikt. Het wordt een zware en lange tocht vandaag. We moeten zo snel mogelijk die bergpas over naar beter weer. Het kwik stijgt al dagen niet meer boven 0° celcius. Onze campers zijn ijskelders waarin we elke ochtend rillend van de koude wakker worden. Een verwarming of een beetje zonneschijn zouden geen overbodige luxe zijn.

De eerste kilometers door de sneeuw zijn ontzettend zwaar. Weking en ik krijgen ons lichaam nauwelijks opgewarmd terwijl we zwalpen over de besneeuwde weg. Het is rustig op de baan. Enkele truckers wagen de oversteek. Verder passeert er niemand. We zitten helemaal ingesloten door de Brooks bergketen. De wind komt van alle kanten. Ik zet me op kop om de windstoten op te vangen. We lopen na enkele eindeloze bochten het steilste stuk van de bergpas op. Het tempo ligt laag. We krijgen niet meer uit onze benen geperst vandaag. Met een slakkengang kruipen we omhoog. Enkele dagen geleden zaten we hier nog in de zon te lunchen, nu kan je amper een hand voor je ogen houden.

Boven aangekomen aarzelen we geen seconde en lopen snel door naar beter weer. Gelukkig blijven sneeuw en wind achter de bergpas hangen. Het wordt stilaan warmer. We lopen richting Coldfoot, een truckstop 55 mijl ten noorden van de poolcirkel, voor onze eerste echte rustdag en hopelijk een stevige hamburger met friet en een pint.

Beroemd en berucht

Een vrouw in een pickup jeep stopt aan de kant van de weg. “Zit het er op voor vandaag”, vraagt ze. “Jep, we hebben onze marathon achter de kiezen en stoppen hier”, antwoord ik terwijl ik mijn rechter bilspier probeer te stretchen. “Ze houden ermee op voor vandaag”, brult ze door de CB naar de truckers die achter haar aan tuffen richting Coldfoot. “Oh christ, ze zijn al drie weken onderweg nu. Hoe fantastisch”, weerklinkt het vanuit de vrachtwagens. Al lopend de Dalton Highway overbruggen, het is niet alledaags. We waren amper gestart of we hadden al volgelingen die ons af en toe een bezoekje brachten als we op hun stukje weg zaten. De ene bracht fruit, de andere ijsjes. Eén voor één zijn ze razendenthousiast over Via PanAm. Ons verhaal verspreidt zich als een lopend vuurtje.

Truckers vertragen als we naderen, steken hun hand op en duwen enkele keren op hun toeter als ze ons uiteindelijk passeren. In Fairbanks waarschuwden ze ons voor de laagvliegende vrachtwagens die geen rekening houden met tegenliggers. Het tegendeel wordt bewezen. Ze zijn een voorbeeld. Vrouwen in jeeps daarentegen. Zij geven een streep gas bij als ze ons in hun vizier hebben. Misschien ook wel logisch. De Dalton Highway is hun broodwinning en zijn ze de toeristen die met campers, moto’s, fietsen of al lopend op en neer rijden grondig beu. Ook al zijn het maar enkelen die zich aan de calvarietocht wagen.

Onder die enkelen lopen we een paar interessante figuren tegen het lijf. Greg Hindi bijvoorbeeld, hij wandelt samen met zijn hond Pablo richting Deadhorse om daar aan zijn Pan-American avontuur te beginnen. Het moet jaren duren vooraleer hij in Ushuaia zal arriveren, denken we, en hij is nog niets eens vertrokken. Zijn hele inboedel zit in een karretje dat hij achter zich aan sjouwt. Dat is pas hardcore. We denken nog veel aan hem en hopen dat hij de moed heeft om de eindmeet te halen.
En dan zijn er nog de twee kranige Duitsers op de fiets. De ene was net 60 geworden, de andere was 75. Ze trotseerden de Dalton Highway als echte leeuwen. We ontmoetten hen in de laatste rechte lijn richting Deadhorse na een tocht van om en beide 1.500 km die startte in Anchorage. En zo zijn er nog wel wat avonturiers die ons pad kruisen. De ene al wat gekker dan de andere. Eén voor één hebben ze hun verhaal. Hun droom.

Gespuis van het luchtruim

Het wordt snel warmer als we eindelijk de poolcirkel oversteken. Helaas zijn de muggen terug van de partij. Als Japanse kamikazes ploffen ze keer op keer hun bloedzuigende priem in ons lichaam. Tot-moes-geklopte vriendjes houden hen niet tegen. Ze blijven komen en het is alsof ze steeds één of andere list bedenken om ons te pakken. Enkele exemplaren zoemen voor je neus, je probeert ze met welgemikte armbewegingen uit de lucht te halen terwijl anderen je langs achter aanvallen. De idee dat we nog tot en met de Alaska Highway met hen opgescheept zitten, maakt ons een beetje wanhopig. We staan vol met beten en we zijn nog niet aan het ergste toe. In Yukon River Camp, onze laatste stop vooraleer in een rechte lijn naar Fairbanks lopen, zoeken we een oplossing om de rotbeesten uit onze campers te houden zodat we toch ietwat meer nachtrust hebben. Helaas. Het gespuis van het luchtruim vindt ons nog steeds en trakteert ons op slapeloze nachten.

De tocht op de Dalton Highway was lang, zwaar, ijskoud en soms heel warm. Het was een uitstekende test zonder supermarkten, tankstations of wat dan ook in de directe omgeving om ons te bevoorraden. Meer dan drie weken hebben we moeten rekenen. Hoeveel benzine we nodig hebben om van A naar B te rijden. Hoeveel pakken bonen en rijst we opeten per week. En ga zo maar door. We zijn gewikt, gewogen en geslaagd. Nu steken we in een rechte lijn door naar Canada over de Alaska Highway.

Trouwens, de Dalton Highway mag dan wel eenzaam en brutaal zijn. Elke openbare toilet langs de weg is toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Hoe komt dat we daar in België zoveel moeite mee hebben? Je maakt gewoon je ingang wat breder, de ruimte van het toilet ietwat groter, hangt een stevig handvat in de muur en klaar is kees. Dat is nu toch niet zo moeilijk?




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)