Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Immense luchtkastelen in de Andes

Immense luchtkastelen in de Andes

Gepost in Dagboek op 06-08-2017 Reacties Sharing is caring
Ik herinner me nog levendig de avond waarop Liesbeth en Weking hun meesterplan ontvouwden, een loopavontuur van Alaska naar Argentinië. De reclameboy in mij was extatisch. Het rustige avondje op restaurant werd plots een geanimeerde brainstormsessie. Mijn brein draaide overuren. Dit verhaal moest beslist een verslavende road movie worden. Na meer dan 13.000 kilometer lopen we Ecuador binnen en is onze roadmovie gereduceerd tot een klein verhaal. De immense luchtkastelen zijn ondertussen opgegaan in de ijle lucht van de Andes. En wij? Wij lopen gewoon verder richting het einde van de wereld.
Next photo
Previous photo

De tijdspanne tussen het plan en de uitvoering ervan was krankzinnig. Tegen de klok bouwden we twee campers, zochten we sponsors die ons een zetje richting Alaska gaven en probeerden we ons verhaal aan kranten, magazines en televisie te slijten. Van Alaska naar Argentinië lopen voor het goede doel, dat is een uniek verhaal. Lust voor avontuur, tonnen doorzettingsvermogen, immens veel pijn, tal van hoogtes en evenveel laagtes - dat klinkt episch. Toch?

Natuurlijk, er zijn genoeg reizigers met zin voor avontuur die van het noorden naar het zuiden bollen. We zijn ze onderweg gepasseerd en zij ons. Meerdere malen. De ene met de fiets, de andere met een camper al dan niet gebouwd om een derde wereldoorlog te overleven. Maar hun verhaal is ietwat anders. Wij zouden, voor zover we weten, de eersten zijn die de volledige afstand al lopend afleggen. Elke verdomde meter van de Pan-American Highway, een afstand goed voor ongeveer 25.000 kilometer opgesplitst in 590 marathons. Het volledige plaatje klopte. In een recordtempo boksten we Via PanAm in elkaar en vertrokken we voor de duurloop van ons leven.

Megalomane plannen en pudding

Naarmate de kilometers onder onze voeten door rolden beseften we dat onze megalomane plannen als een pudding in elkaar zakten. Vooropgestelde ideeën werden kilometer na kilometer gereduceerd tot een gedachte die uiteindelijk ergens achteraan in ons brein belandde om even later op te lossen in een herinnering. Met z’n vieren knalden we knoerthard tegen de muur genaamd realiteit. Of het is hoe een bevriend journalist ons ergens tussen Canada en Verenigde Staten terug met twee voeten op de begane grond zette: “jullie zijn gewoon twee vrienden die van Alaska naar Argentinië lopen en that’s it”. Ons groot verhaal werd een klein avontuur.

Momenteel is elk succesje, hoe klein dan ook, een grote overwinning. Elk hart dat we onderweg kunnen veroveren is een opsteker en een geldige reden om niet op te geven ook al hebben we dat al enkele keren overwogen. Telkens hebben we opnieuw onze loopschoenen vastgesnoerd omdat het nu eenmaal moet. Er is maar één eindmeet en die ligt in Ushuaia en nergens eerder.

Een groot soepbord

Na iets meer dan een jaar tussen noord en zuid lopen we Ecuador binnen. We zitten op een boogscheut van de evenaar. De weinige zon die door de wolken priemt is fel. Het landschap spert zich stilaan open in een ongeziene weidsheid, het voorgeborchte van de Andes. Steden en dorpen liggen uitgespreid in de vallei die de vorm van een groot soepbord heeft. We flirten constant met de 3.000 meter grens. De lucht wordt stilaan ijler, de benen lomer. Een marathon op deze hoogte is wennen voor een laaglander. Ondertussen worden de mensen kleiner en krijgt hun gelaat karaktertrekken van echte Indio’s. Hier en daar weerklinkt het Quechua - een oertaal met veel chi’s en cha’s. Bolhoedjes, kleurrijke poncho’s en gouden sierraden steken frivool af tegen de ruwheid van de omgeving.

In Quito wacht een nieuwe lading loopschoenen op ons. Magda, Mark, Jules en Lukas, oftewel familie van An, werden opgetrommeld om de kostbare vracht tot bij ons te krijgen. Met drie extra valiezen vlogen ze van Brussel naar Ecuador. Samen verkennen we de stad, walgen we van koriander in elke maaltijd die we bestellen en nemen we tijdelijk afscheid tot en met Cuenca waar onze wegen nog een keertje zullen kruisen vooraleer wij uiteindelijk doorsteken richting Peru en zij via de Galapagos huiswaarts keren. Een bezoekje van familie en vrienden brengt altijd ademruimte. De druk gaat dan even van de ketel en maakt plaats voor een nieuwe energiestoot die broodnodig is om de loopmachine in beweging te houden.

We verlaten Quito richting de eeuwige sneeuw van de Cotopaxi, de hoogste nog actieve vulkaan van de wereld. De mastodont ligt er roerloos bij terwijl er vanuit het zuiden een felle wind door de vallei wordt gejaagd. Het is een extra verzwarende factor waarmee we op deze hoogte liever geen rekening houden, maar we worstelen er ons doorheen. Het leven onderweg wordt steeds eenzamer, de dorpen kleiner en de wegen minder bereisd. We zijn van het bewandelde paadje, ergens onderweg ver van de drukte van de stad en losgekoppeld van het wereldwijde web. Wat wordt het wennen als we terug in het benauwde België leven. “Is dat überhaupt nog wel mogelijk”, flitst even door ons hoofd.

Weerzien in Cuenca

Ecuador slorpt ons stukje bij beetje op. Het land is misschien wel het best bewaarde geheim van gans het Amerikaanse continent. In Cuenca hebben we afgesproken met Juan Diego en Gonzalo. We ontmoetten de twee voor het eerst in Yukon River Camp langsheen de Dalton Highway. Zij waren onderweg naar Prudhoe Bay, wij liepen in de tegenovergestelde richting naar Fairbanks. “Als je Ecuador haalt staan wij klaar met een warm onthaal”, verzekerden ze ons. Net voor Cuenca wachten ze ons op. “Eindelijk, los Belgas loco zijn er”, vallen ze ons met een brede glimlach in de armen. Het is een hartelijk weerzien, alsof we oude vrienden uit een ver verleden zijn. Ze brengen ons naar hun buitenhuis, regelen een persmoment met krant, radio en televisie en dompelen ons onder in de Ecuadoraanse gastvrijheid.

Na enkele dagen rust in Cuenca en een poging om de Chimborazo, de hoogste dode vulkaan in de Andes die 6.310 meter boven de zeespiegel meet, te beklimmen rijden we naar het punt waar onze laatste marathon eindigde. Nog een laatste keer bewonderen we de weidsheid van de Andes. Diep in de vallei rusten de wolken als een dik pak watten op de steile bergflanken. De goudgele gloed van de ondergaande zon licht de horizon nog heel even op. In de verte loeien enkele koeien, blaffen honden en kakelen kippen druk vooraleer ze op stok gaan. De avond valt over Ecuador. Morgen is het opnieuw business as usual richting de Peruaanse woestijn.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)