Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Lauwe toeristenpap en de kont van Kardashian

Lauwe toeristenpap en de kont van Kardashian

Gepost in Dagboek op 17-04-2017 Reacties Sharing is caring
Hebben jullie een noodplan nu je Centraal-Amerika induikt”, vroeg een journaliste onlangs op het feit dat we momenteel door een politiek instabiele zone lopen. “Noodplan”, kijken Weking en ik elkaar vragend aan. We hebben een mobieltje met een Belgisch nummer dat enkel werkt als er netwerk is en voor de rest teren we op gezond boerenverstand. Ook al worden sommige van de landen door Buitenlandse Zaken afgeprijsd met code oranje en rood, er wonen ook nog steeds mensen. Mensen die blij zijn met vier mafketels die om god weet welke reden door hun land rennen.
Next photo
Previous photo

Na een slopende doortocht in Mexico doorkruisen we nu in sneltreintempo Centraal-Amerika. In gestrekte draf richting Panama waar onze campers binnen enkele weken de boot op moeten naar Columbia. We leggen er nog steeds de pees op. We hanteren een strak loopregime dwars door bedrijvige stadjes, langsheen gezellige plaza’s tot aan eindeloze stranden waar de palmbomen meewiegen op het ritme van een zeebriesje. We ruiken, proeven en zien het leven. Ruiken de stank van tonnen afval langsheen onze route. Proeven van de bonen aan het geïmproviseerde eetkraampje om de hoek. Zien een rouwstoet die langzaam voor ons uit door het dorp waggelt. En van tijd tot tijd pikken we een potje voetbal op een pleintje mee. We zetten ons tussen de supporters. Van zodra we zitten lijken ze meer oog te hebben voor ons dan voor wat er zich op het kleine grasveld voor hen afspeelt. Hier komen niet vaak gringo’s aanwaaien, laat staan dat ze samen met hen supporteren voor hun favoriete team. Enkelen durven ons aan te spreken. “Hazard, Courtois, Fellaini, De Bruyne, …”, sommen ze trots op als ze horen dat we Belgen zijn.

Ondanks een strak loopschema gunnen we onszelf in Guatemala een uitstapje naar het antieke Antigua. De stad is een goed bewaarde herinnering aan een koloniaal tijdperk met prehistorische kasseiweggetjes langs prachtige kerken en gebouwen. Het is er steriel proper in vergelijking met de plekken waardoor we lopen en de lokale bevolking werd grotendeels vervangen door melkwitte toeristen die dwangmatig achter een vlaggetje aanhollen klaar om van de ene hotspot naar de andere te hoppen. Het Disney-gehalte is immens. Eens te meer beseffen we dat we in een bevoorrechte positie zitten. Toegegeven we zien nauwelijks de bezienswaardigheden onderweg, maar ervaren wel het échte leven. Hoe smerig en vies dat ook mag zijn, couleur locale smaakt altijd zoeter dan lauwe toeristenpap.

De kont van Kardashian

Centraal-Amerikaanse landen zijn poreus. Hun politiek en economisch apparaat staat op wankele benen en kreunt onder de hete adem die uit het Westen komt. Eén voor één hebben ze een donker verleden waarmee ze proberen af te rekenen. Contrasten zijn nog steeds groot. Rijkdom is voor de happy few en er is nauwelijks een middenklasse zoals wij die kennen. Het overgrote deel van de bevolking is arm en moet overleven in de Westerse maalstroom die via social media in hun land wordt geïnjecteerd. Ze hebben een verstoord beeld van ons en het leven dat we najagen.

Ze staren zich blind op de kont van Kardashian en de gouden kettingen van Kanye en denken dat Westerse sociale omgangsvormen in smakeloze videoclips worden gepropageerd. “In Denemarken kan je je vrouw gewoon kiezen”, vertelde iemand onlangs terwijl hij nog keertje over zijn smartphone swipet op zoek naar een volgend broodje-aap. “Het stond op Facebook.” Zoetjes brengen we hem aan dat niet alle verhaaltjes op Facebook waar zijn. Hij houdt voet bij stuk. Er is nog werk aan de winkel. Ok, we gaan hier misschien kort door de bocht. Maar toch, het valt helaas op. Ook al proberen we dat te negeren tot er weer eentje Liesbeth en An op vieze praat trakteert.

Smeken om koelte

Ondertussen lopen we van grens tot grens. Honduras, El Salvador en Guatemala liggen achter ons en we lopen nu nog een paar dagen in Nicaragua richting Costa Rica. We splitsen onze marathons netjes in twee. Elke dag lopen we beiden minimum 21 kilometer. Zo zijn we voor de hitte binnen. Half zes uit de veren, vertrekken richting startpunt om dan zo snel mogelijk die marathon af te werken. Rond 10u ’s ochtends is het nog nauwelijks te doen. Het kwik stijgt dan al gauw richting 45° Celsius. Het is pompen. Ons lichaam kreunt onder de hitte en droogt uit. We drinken ORS, een zoutoplossing voor baby’s en sputterende lopersgestellen, om de nodige zouten en mineralen terug in ons lichaam te krijgen. We smeken om wat koelte, maar het wordt alleen maar warmer. Het is nog even doorbijten.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)