Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Loopmoeders in een creatieve hotspot met bloedarmoede

Loopmoeders in een creatieve hotspot met bloedarmoede

Gepost in Dagboek op 16-11-2016 Reacties Sharing is caring
Lopen langsheen de Westkust is als lopen op de rand van een fris gewassen laken. Een laken dat zachtjes op een bed neerdwarrelt, vooraleer de laatste lucht er vanonder ontsnapt maakt het een golvende beweging die stilletjes uitsterft. Wij slingeren op Highway 1 richting de Golden Gate Bridge. Het weer zit eindelijk mee en we schakelen een versnelling hoger, San Francisco lonkt op de vooravond van waarschijnlijk de meest historische verkiezingen in de Amerikaanse geschiedenis.
Next photo
Previous photo

Highway 1 is een pareltje, de weg kronkelt langs de Westkust, schiet af en toe als een pijl omhoog om dan weer in een lange afdaling tot zeeniveau uit te bollen. Terwijl enkele surfers de binnenrollende golven temmen, lopen wij in sneltreintempo naar San Francisco. We hebben niet veel tijd om stil te staan. San Francisco ligt om de hoek, enkel de Marin Headlands en de Golden Gate Bridge scheiden ons van één van de meest creatieve hotspots ter wereld. We zullen er enkele dagen met familie doorbrengen. Ze ronden er hun Amerika-reis af.

We stoppen net voor de brug. Hier ligt binnen enkele dagen de start van onze eigen Golden Gate Run, een persoonlijke triomftocht van 21 kilometer dwars door een iconische stad. Of tenminste dat zou het moeten worden. Helaas lopen de zaken niet altijd zoals je zelf zou willen dat ze lopen. Weken zijn we druk in de weer geweest om lopers, clubs en winkels te bereiken. Zonder al te veel succes. Op enkele mails na valt de communicatie snel dood. We zitten met onze handen in het haar. Het is verdomd moeilijk om een project als het onze op de rails te houden. Met een team van vier on the road en amper budget is het harken om überhaupt mensen achter je project te scharen.

Gewoon per toeval

In Bodega Bay, een stadje enkele marathons voor San Francisco, belanden we na onze run op een kleine parking tussen een charmant vliegerwinkeltje en een schreeuwerig visrestaurant. We zijn uitgeblust, de regen van de afgelopen weken en de Golden Gate Run die maar geen definitieve vorm krijgt wegen stilaan door op ons gemoed. En het feit dat al onze pogingen om media-aandacht te scoren onbeantwoord blijven doet er ook niet al te veel goed aan.

Op de rand van de stoep analyseren we elke vierkante centimeter van onze campers op zoek naar iets dat we misschien nog niet ontdekt hebben na 6 maanden. Er rijdt een busje stapvoets voorbij. Ze vertragen. De twee inzittenden, een journaliste en cameraman, zijn van CBS News. Ze blikten net een reportage in over een gestrande vissersboot die enkele maanden geleden door een dronken schipper op het nabijgelegen strand werd geparkeerd.

“Wat doén jullie hier”, vraagt Susie, de journaliste, nieuwsgierig. “Wat? Van Alaska naar Ushuaia lopen? Wat een cool verhaal, ik wil jullie morgen interviewen.” “Euhm ja, dat kan”, antwoorden we verbaasd. “We lopen morgen verder richting San Francisco. Misschien kunnen we elkaar ergens onderweg ontmoeten?” En zo hebben we onze reportage te pakken vooraleer we over de Golden Gate Bridge de stad binnenlopen. Gewoon per toeval.

Een dag later lopen we heen en weer over Highway 1. De cameraman neemt vanuit elke hoek shots, alle vier beantwoorden we vragen en etaleren we onze talenkennis. “We proberen jullie verhaal zolang mogelijk in onze nieuwsuitzending te krijgen”, belooft Susie. “Maakt niet uit”, antwoorden we. “Ook al zijn het maar enkele seconden, alle promotie komt goed pas.” Zonder het te weten scoren we een dubbel met dezelfde reportage die het Belgische nationale nieuws haalt. Onze doortocht in San Francisco kan niet meer stuk, zelfs met een halfbakken Golden Gate Run.

Eddy Wally in het Witte Huis

De pees gaat er even af in San Francisco. Samen met de moeder van An, neef Ward en zijn gezin, mijn moeder en Fred die de moeders twee weken lang in bedwang heeft gehouden dwalen we door de stad. Op zoek naar het San Francisco waarvan we veel verwachten, een ophoping van onbegrensde creativiteit. De sfeer is gespannen. Amerika staat aan de vooravond van de zwaarste keuze ooit, Clinton of Trump. Trump zit op ramkoers. Hij neemt een onwaarschijnlijke voorsprong. Vol ongeloof staren de Californiërs her en der naar TV-schermen waarop nieuwsreporters duidelijk maken dat het verschil tussen de twee presidentskandidaten quasi onoverbrugbaar wordt.

Amerika zit op een kantelpunt. Het is onwaarschijnlijk hoe de Amerikaanse Eddy Wally met zijn angstbeleid het tot het Witte Huis schopt. Een stem voor Trump is een stem van de bange blanke man, alsook een stem die smeekt om verandering. Misschien moeten ook wij in Europa hieruit onze lessen trekken en het systeem van binnenuit veranderen? Misschien is onze representatieve democratie verouderd en is het tijd voor verandering? Na de coup van Trump kan het alleen maar beteren, denken we. Nieuwe politieke leiders zullen opstaan, Bernie belooft alvast een pain in the ass van de nieuwe president te zijn. Dat is alvast een goed voornemen.

Loopmoeders

Het leven gaat door, ook in de VS. We maken ons klaar om de Golden Gate Brug over te steken. “Weet je wat”, zeggen onze twee moeders in koor. “We lopen met jullie mee over de brug. We hebben stiekem 6 weken getraind om samen met jullie te lopen.” “Hoe cool is dat”, kirren we van plezier. “Twee loopmoeders die samen met ons de oversteek maken. Dit wordt episch!” Trots tonen ze de filmpjes en foto’s van hun trainingssessies. “We zijn er klaar voor”, besluiten ze. “It’s money time!”

En zo geschiedde. Geen loopclubs. Geen sponsorverplichtingen. Geen timing. Gewoon een nonchalant familieonderonsje. En dat maakt ons verhaal zo boeiend. We hebben geen uitgeschreven scenario, noch een PR bureau of een batterij medewerkers die ons de been houden. Enkel familie en vrienden die ons zo goed mogelijk helpen zodat we niet uit de bocht gaan. Samen houden we Via PanAm in de ether. Ons project is geen opgeklopt of minutieus voorbereid verhaal, maar een verhaal dat teert op spontaniteit en toeval want zo ontstaan de meest fantastische dingen.

We nemen afscheid van familie en een stad die naar ons gevoel niet meer de vibraties van weleer heeft. San Francisco is eerder een creatieve hotspot met bloedarmoede. Geen tijd te verliezen, we moeten terug aan de bak. Via Big Sur lopen we richting Los Angeles en begin december steken we de grens met Mexico over. Een nieuw hoofdstuk.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)