Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Lopen is zilver en zweven is goud

Lopen is zilver en zweven is goud

Gepost in Dagboek op 05-12-2016 Reacties Sharing is caring
Het wondermooie Big Sur ligt al even achter ons. Het is druk op Highway 1 richting Los Angeles. Auto’s razen aan een rotvaart voorbij, ik loop zo dicht mogelijk in de berm. Het volume van mijn iPod staat op maximum. Ik probeer me zo snel mogelijk af te sluiten van al het gevaar rondom mij. Waar zou Weking nu lopen? Hij is altijd veel creatiever in het zoeken naar veilige wegeltjes. Ik zit gevangen tussen het verkeer en de Stille Oceaan. Verstand op nul en doorgaan.
Next photo
Previous photo

Ik speur de einder af, langsheen de kustlijn spelen dolfijnen in de branding terwijl walvissen samen met ons vastberaden richting Mexico migreren. Het is een hels lawaai op Highway 1. We komen stilaan in de buurt van Los Angeles. Het is een kunst om je nu zo snel mogelijk af te sluiten van de wereld rondom en het voorbijstormende verkeer te vergeten. Soms lukt het meteen, soms is het hopeloos wachten op endorfines die je naar een meditatieve staat brengen. Ik zoek in mijn afspeellijst naar de juiste muziek en wissel continu tussen repetitieve beats en jazz op zoek naar wat best bij mijn gemoedstoestand past op dit moment.

Stilaan pomp ik endorfines door mijn lijf. Ik loop in een vacuüm, vergeet tijd en ruimte. Mijn gedachten dwalen af. Ik flits terug naar het moment dat mijn grootvader de laatste man op de dansvloer was, gin-tonic als water dronk en mijn broer en ik op handen en voeten naar huis gingen en de meerdere in hem moesten erkennen. Ik denk aan iedereen met wie ik wil discussiëren over de zin van het leven, ook al zijn ze niet meer onder ons. Ik zit op een wolk, runner’s high noemen ze dat.

Het verkeer rondom mij verstomt, de kilometers tikken in sneltreintempo aan. De meest waanzinnige ideeën sluipen in mijn hoofd, ik maak de meest absurde plannen en zweef 42,195 kilometer lang over een levensgevaarlijke snelweg. Zo meteen zie ik Weking. Zou hij vandaag hetzelfde gevoeld hebben als ik? Zou ook hij soms zweven in plaats van lopen? En verdwijnen zijn ideeën even snel eenmaal zijn marathon achter de rug is?

Een rabbijn in Californië

We zijn 7 maanden onderweg, iets meer dan een vierde ligt nu officieel achter ons. Na Alaska en Canada lopen we onze laatste marathons in de Verenigde Staten. Binnenkort steken we de grens met Mexico over en snijden we een nieuw hoofdstuk aan. Af en toe blikken we met weemoed terug op de afgelopen maanden en denken we aan alle mensen die ons pad kruisten. We denken onder andere aan de zalm in Alaska, de warmte in Smithers, de streekgenoot in Portland en het waanzinnige Continental Divide-verhaal van een rabbijn in Californië. Eén voor één hebben ze ons voor even een thuis gegeven en de pijn van al die zware kilometers doen vergeten. We sluiten een pact, vanaf nu helpen we elke reiziger die we in de toekomst tegen het lijf lopen. Al is het maar om hun waanzinnige verhalen te horen.

Naarmate ons project vordert wordt onze prille vriendschap stilaan zeer hecht. Van tijd tot tijd gooien we de nodige gevoelens, geheimen en bezorgdheden op tafel. We doen het uiterste om onze trein op de rails te houden. Er is maar één weg en die gaat richting Ushuaia. Soms voelt ons avontuur aan als een psychologisch experiment in plaats van een fysieke krachttour. “Jullie moeten elkaar echt al wel lang kennen om zoiets aan te durven”, klinkt het veelal als passanten ons aanspreken. “Niet echt, twee jaar ongeveer”, antwoorden we een beetje aarzelend. “Oooh, dat moet moeilijk zijn”, reageren ze verbaasd. Moeilijk? Eerder boeiend. Elke dag leggen we onze ziel iets meer bloot, de ene doet dit al wat sneller dan de andere. We beloven elkaar eeuwige trouw, ook al zal onze relatie nog zwaar op de proef worden gesteld.

Ongeveer 50 kilometer scheiden ons van Mexico. In San Diego treffen we de laatste voorbereidingen om de grens over te steken en richting Baja Caifornia te lopen. We vieren in het onderste puntje van het Mexicaanse schiereiland de jaarwisseling met vrienden uit Antwerpen en hopelijk een rist medereizigers met wie onderweg vage plannen hebben gemaakt. Mexico, here we come…




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)