Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Ongerepte saaiheid en een parcoursrecord

Ongerepte saaiheid en een parcoursrecord

Gepost in Dagboek op 24-08-2016 Reacties Sharing is caring
De Stewart Cassiar Highway is als een jong veulen. Het bokt en springt op momenten dat je het allerminst verwacht. De smalle weg slingert venijnig door een ongerepte saaiheid die ontroerend mooi is. De machine draait nu op volle toeren. We lopen 50 kilometer per dag en nemen nauwelijks een rustdag. De ene dag loopt Weking, de andere ik. Vooraleer we de VS induiken hebben we in Vancouver enkele belangrijke afspraken. De opgespaarde rustdagen hebben we binnenkort broodnodig.
Next photo
Previous photo

We voelen ons soms eenzaam op de Cassiar Highway. Sinds juni lopen we in een wildernis waar geen einde aan lijkt te komen. De vegetatie mag dan wel ietwat veranderen, het blijven bossen zo ver het oog kan reiken. Hier overleven is enkel voor diehards. An ontmoet een lokale diehard tijdens een rustpauze. In de zomer onderhoudt hij rustplaatsen langs de weg, in de winter laat hij zich droppen in the middle of nowhere om er 5 maanden te overleven. “Telkens opnieuw kijk ik uit naar de winter”, vertelt hij enthousiast. “Het is keer op keer hard. Als je de regels van het spel niet kent ga je er onverbiddelijk uit.”

Zijn leven in Canada is simpel en goedkoop. Hij lijdt duidelijk niet aan het ‘gras is altijd groener’-syndroom en heeft geen nood aan onnodige verleidingen die een mens uit balans kunnen brengen. “Je hebt maar één vijand”, maakt hij An duidelijk door met zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd te tikken. Het is een trend die zich lijkt door te zetten onder de jongere generatie. Op één van onze stopplaatsen maken we kennis met Stefan, een piepjonge Canadese surfer die al zowat de halve aardbol omzwierf en nu tijdelijk als wegenarbeider aan de slag is. Hij woont een hele zomer in een tentje om zo het geld dat hij voor zijn logement krijgt uit te sparen. “Waarom zou ik op hotel gaan als een tentje goed genoeg is”, verduidelijkt hij aan ons kampvuur. “Met het uitgespaarde geld kan ik een winter lang surfen in één of ander tropisch paradijs.”

Desalniettemin, de eenzaamheid kan je hier snel gek maken. Je hoeft maar 100 meter het bos in te trekken en je hoort of ziet wekenlang niemand. Je hoofd zou voor minder op hol slagen. Maar het heeft ook zijn voordelen. Het brengt je soms naar goed verborgen pareltjes. Enkele dagen geleden zagen we aan één van onze kampeerplekken vlak naast de drukke weg een klein weggetje het bos in kronkelen. Het liep kris kras tussen de bomen naar een magische plek, een waterval die enkele meters dieper in een meertje donderde. Deze plek was voor een dag onze badkamer. Eén van die kleine momenten die ons intens gelukkig maken.

Babine Mountain Run

Een tijdje geleden ontmoetten we Jerry en zijn gezin. Ze waren op weg naar huis na een weekendje aan de Liard hot springs. “Kunnen jullie op zondag 14 augustus naar Smithers komen”, sloot hij ons gesprekje toen af. “Dan wordt de jaarlijkse Babine Mountain Run, een halve marathon in Babine National Park, georganiseerd. Het is écht de moeite.”

We bekijken onze planning, berekenen de afstand die we nog moeten lopen vooraleer we in Smithers zijn. Met wat kunst- en vliegwerk moet een wedstrijdje wel lukken. We hebben wel zin in een ander parcours en zo weten we meteen wat we nog waard zijn na al die verschroeiende kilometers van de laatste weken.

Een dag voor de wedstrijd rijden we Smithers binnen. We parkeren niet ver van het startpunt waar de organisatoren, die ons vriendelijk hebben uitgenodigd deel te nemen, de laatste voorbereidingen treffen. “Ik heb onze recordhouder al gemaild en op de hoogte gebracht dat één van jullie het morgen zou kunnen breken”, lacht Richard, één van de organisatoren, enthousiast. “Niet zo snel”, antwoorden we in koor. “We weten absoluut niet wat we nog uit onze loopschoenen kunnen toveren na al die marathons. Als we kunnen volgen zijn we al blij.”

Aan de start heerst er een aangename gespannenheid. We vragen hier en daar na of het profiel van de race te doen is. De eerste 7 kilometer van de single track zijn stevig klimmen. Daarna een drietal technische kilometers over losliggende rotsen, dwars door een stukje moeras en uiteindelijk een langgerekte downhill van 10 kilometer tot aan de finish. Het startschot wordt gegeven. Weking draait als tweede het pad op. Ik volg hem op enkele meters maar het stijgen is te agressief en ik moet snel afhaken om mijn eigen tempo te vinden in achtste positie. Ik zie Weking verder uitlopen. Hij springt als een berggeit van de ene naar de andere steen en gaat gemakkelijk mee op kop. Hij is herboren, het zou me niet verbazen mocht hij vandaag als eerste finishen terwijl ik me bergop hijs en alles uit de kast haal om niet uit de top tien te tuimelen.

Na 2u21 finish ik in zevende positie, Weking is al even binnen. Hij bleef onder de twee uur en heeft daarmee het parcoursrecord gebroken. Het is een opkikker, het geeft ons nieuwe moed om morgen weer aan de bak te gaan om de laatste kilometers op de Cassiar Highway af te werken en de Yellowhead - Highway Of Tears op te draaien. Maar eerst is er zalm en de hot tub van Jerry om de spieren te laten bekomen.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)