Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.

Routineus gedrag en emmertjes Corona

Gepost in Dagboek op 23-03-2017 Reacties Sharing is caring
In Puerto Escondido kocht ik onlangs een hangmat. Na wat over en weer gepalaver betaalden we een correcte prijs en werd het Mexicaans vlechtwerk in een felgekleurde zak gepropt. De zak staat nog steeds onaangeroerd in de hoek van de camper. Het zal nog wel even duren vooraleer de hangmat met een eerste siësta wordt gedoopt. Ons leven on the road is soms even hectisch en routineus als het leven thuis. Met dat ene verschil dat het voor ons elke dag wat anders is.

Elke dag strijken we neer op een drukke plaza, nabijgelegen sportterrein of goed verborgen strand. Steeds op zoek naar een beetje koelte om na onze marathon te vervallen in routineus gedrag. Eten, slapen, stretchen, masseren, filmpjes maken, verhalen schrijven, tonnen mails de wereld insturen, de campers onderhouden om ietwat later opnieuw te eten en uiteindelijk vroeg in bed te duiken. De wekker jankt immers dagelijks voor dag en dauw om de hitte voor te zijn.

Onze routine brengt mentale rust met dat ene verschil dat de omgeving waarin we vertoeven dagelijks nieuw is. We volgen steeds onze gut feeling. Staan we veilig of krassen we snel op naar een beter plekje? Eens gesetteld proberen de locals snel de situatie met de vier gringo’s en hun twee opvallende campers in te schatten. Het verloopt veelal volgens dezelfde modus operandi. Ze schuiven enkele Chinese vrijwilligers vooruit die met ons moeten praten. Hun norse blik verdwijnt snel eens ze horen dat we Spaans spreken en uit Europa afkomstig zijn.

“Muy lechos”, lachen ze zonder echt te weten waar Europa ligt ten opzichte van hun eigen land. Het nieuws over onze aanwezigheid verspreidt zich nu razendsnel doorheen het ganse dorp. Helemaal ontdooid en vol zelfvertrouwen paraderen ze één voor één met een brede glimlach voorbij en wensen ons een prettige dag, namiddag of avond. Enkele durfals vragen om een selfie terwijl de rest achter een hoekje staat te giechelen. De lokale politie vult ondertussen de watertanks van onze campers. Nu zijn we helemaal één van hen. “Blijf je maar één nacht”, vragen ze verbaasd. “Kampeer hier zolang je wilt. Het is hier rustig en veilig.”

Minimaal en cumbia

Ons leven in Mexico is simpel en beperkt. We leven minimaal, zijn geconnecteerd wanneer we dat zelf willen en gaan elke avond met de kippen op stok. De enige verleiding zijn af en toe enkele emmertjes Corona in een lokale club waar we op onze rustdag de cumbia dansen tot in de vroege uurtjes. Het klinkt misschien allemaal gemakkelijk en heel romantisch, maar dat is het niet. Mentaal en fysiek worden we zwaar op de proef gesteld. Elke dag zoeken we opnieuw de limiet op. We herinneren ons nauwelijks de dagen dat we pijnvrij een marathon liepen. Het zijn altijd 42 knoertharde kilometers in zware omstandigheden. En dan moet je nog met z’n vieren 24 op 7 kunnen samenleven.

Na meer dan drie maanden ligt Mexico bijna achter ons. Op 8 december liepen we via Tijuana de woestijn van Baja Californië binnen, begin 2017 zetten we via Mazatlan voet aan wal op het Mexicaanse vasteland en nu is de tijd rijp om Centraal-Amerika in recordtempo te doorkruisen. Een grens oversteken voelt steeds aan als een overwinning. Een mentale opkikker, zeker als je in het vorige land meer dan 4.000 kilometer van grens tot grens moest lopen. Hoe groter de afstand, hoe meer we afzien. Er lijkt soms geen einde aan te komen.

Stefan, een surfer die we in Canada leerden kennen, noemde ons onlangs in een videoboodschap warriors. Misschien heeft hij wel gelijk. Misschien zijn we wel krijgers. Krijgers die elke dag een eigen kleine oorlog uitvechten met de 42 kilometer die voor hun voeten liggen. Elke gelopen marathon is een overwinning. Elke gelopen marathon brengt ons dichter naar de eindmeet. Met dat idee in het achterhoofd snoeren we elke ochtend onze loopschoenen vast. Mexico kreeg ons op de knieën, maar zeker niet klein.

En dan ontmoeten we Daniel Oswaldo. De man is reeds 22 jaar veroordeeld tot zijn bed na een duikincident op zijn achttiende. Zijn situatie is uitzichtloos, maar vecht als een leeuw. Elke dag. “Ik ben dichter”, vertelt hij ons fier. “Hiermee probeer ik een lichtpunt te zijn voor diegenen in het donker.” We luisteren met ingehouden adem naar zijn lievelingsgedicht. Plots zijn al onze fysieke kwaaltjes en mentale scheurtjes een peulschil. Plots zien we opnieuw glashelder ons doel.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)