Blijf op de hoogte

Registreer je op de Via PanAm nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en mis niets van ons avontuur.
Zonder ballen ben je de pineut

Zonder ballen ben je de pineut

Gepost in Dagboek op 07-06-2017 Reacties Sharing is caring
Halfweg. Na 12.500 kilometer lopen we langs het Panamakanaal richting Panama City. Met verzuurde benen, ontstoken spieren en een stel uitgedroogde hersenen strompelen we langsheen een van de meest bekende kanalen wereldwijd. We kijken hoe treintjes de containerschepen na de sluis opnieuw op gang trekken. Eindelijk kunnen we even uitblazen, de oversteek van Panama naar Colombië voorbereiden en onszelf mentaal oppompen voor de volgende 12.500 kilometer richting het einde van de wereld.
Next photo
Previous photo

Costa Rica. Het douanekantoortje is klein. Het is er benauwd. In heel Costa Rica is het benauwd. Beter nog, in heel Centraal-Amerika is het benauwd. Wat zullen we blij zijn als we uit die benepen toestand zijn. Weg uit Centraal-Amerika. Niet dat we het niet mooi vinden. Lopen is er gewoonweg moordend. Na nauwelijks vijf kilometer staat het zweet al tot in onze schoenen. Elke dag opnieuw is het vechten tegen de uitdroging en het voorbijrazende verkeer op de Pan-American Highway. Op wankele benen strijden we voor elke meter. Stap voor stap. Elke dag opnieuw.

Twee douaniers tikken zonder opkijken op hun toetsenbord. Tegenover hen zitten twee mensen die richting Costa Rica reizen. Wij gaan de andere kant op, richting Panama. De een is een Italiaanse motorrijder, de andere een Costa Ricaanse vrouw met een verdacht pakket dat gecontroleerd moet worden. Ze schuifelt zenuwachtig heen en weer op haar stoel. De beambte tegenover haar grijnst. Hij dissecteert het pakket dat tussen de vrouw en hem in staat. Een theedoekje, een plastic carnavalsgebit, snoepgoed, enkele zakjes met confetti. Helemaal onderaan vist hij een envelope boven. Een dik pak dollars. Dat wordt betalen. De dame zit er beteuterd bij.

De kuisvrouw slentert met een veel te grote boenmachine voorbij. Ze kan het gevaarte nauwelijks bedwingen. Haar gezicht staat op onweer. Terwijl ze ons passeert proberen we een glimlach te ontfutselen. Tevergeefs. Het valt ons op. In Panama doen mensen hun uiterste best om kwaad te kijken. Hun wenkbrauwen trekken automatisch in een kramp terwijl de mondhoeken niet op kunnen tegen de zwaartekracht. Steeds als we voorbij lopen tijdens een marathon doen ze hun uiterste best om ons niet op te merken. Natuurlijk ontmoeten wij enthousiaste Centraal-Amerikanen die wel lachen en enthousiast naar ons verhaal luisteren, maar het is merkwaardig. Het is alsof ze doorheen de tijd het lachen verleerd zijn. Of is het gewoon not done? Street attitude?

Zonder ballen

Het is rustig aan de grens met Panama. Opvallend rustig. Eindelijk. De grensovergangen in Guatemala, Honduras, El Salvador en Nicaragua waren hectisch. Normaal gezien moet je eerst afrekenen met agressieve fixers om tot aan de grenspost te geraken om vervolgens van hot naar her te hollen voor de nodige kopijen die dan uiteindelijk aan het juiste loket moeten afgestempeld worden om daarna in de papierberg te verdwijnen. “Zijn jullie hier nu weer”, lacht de man van het enige winkeltje met een werkend kopieerapparaat. “Wat doen ze eigenlijk met al die kopijen”, vraagt Weking nieuwsgierig. “Ze vegen er hun gat mee af”, schatert hij terwijl zijn vrouw hem een draai rond zijn oren geeft. Grensovergangen zijn boeiend en vermoeiend. De strijd om de stempel is hard. Zonder geduld ben je een vogel voor de kat. Zonder ballen ben je de pineut. Het is steeds een evenwichtsoefening tussen gespeelde woede en onverschillig je-m’en-foutisme.

Medische test

In Panama City hebben we 12.500 kilometer op de teller. Mooi de helft van de afstand die we van noord naar zuid moeten afleggen. Een voorlopig eindpunt. De pees gaat er even af. Ons lichaam heeft rust nodig. Ons brein zuurstof. We nemen tijd om te herstellen, medische testen af te leggen en die hardnekkige spierontstekingen eindelijk eens deftig aan te pakken. Onmiddellijk terug starten zou zinloos zijn.

Onze doortocht in Centraal-Amerika was te afmattend. Het heeft ons helemaal uitgeperst. Samengeknepen tot de laatste druppel. We hebben gevloekt, geroepen om weet ik veel wie en gesmeekt om een fris windje. In Alaska hebben we samen met Tom en Maggy gebeden. Tom vroeg god om ons bij te staan als we door dat diep donker dal moesten. We hebben toen hartelijk gelachen met de diepe donkere dalen. Maar hij had gelijk. We hebben ze gezien. We zijn er dwars doorheen gegaan. Helaas was er geen god. Enkel een ijzeren wil.




Het goede doel To Walk Again
0
1
9
0
3
0
Ik wil steunen
Let's connect Via PanAm Facebook Via PanAm Instagram Via PanAm Youtube Via PanAm Strava
We zitten momenteel in:
Ushuaia, AR (0 KM)